ระเบิดดราม่า เดอะซีรี่ย์ค่ะ
แม่เพียง เช็คคาร์ลูกด้วยจุ่
อู๊ย สุขใจเมื่อได้ดราม่าจังน่อ ~ (อินี่)
*******************************
แม่ไม่อยู่แล้ว
ไม่อยู่แล้ว
ต้องไม่เป็นภาระกับป๊าและพี่
ผมไม่อยากเป็นภาระ หรือเป็นตัวถ่วงใครทั้งนั้น
เพราะฉะนั้น ผมจึง......จึงต้อง
ต้องพยายามให้มากกว่านี้
ช่วงนี้นนทกรดูซึมลงไปถนัดตา
ซึมและเงียบขรึมเสียจนเพื่อนร่วมชั้นรู้สึกได้
ทั้งๆที่อยู่ในช่วงสัปดาห์ส่งเสริมความเป็นไทยอันแสนจะคึกคัก นนทกรกลับนั่งซึมกระทือ ไม่ลุกไปสำรวจรุ่นพี่รุ่นน้องอย่างที่ควรจะทำ
ไม่นับแววตาอิดโรย กับการนอนหลับในชั่วโมงเรียนที่ถี่ขึ้นกว่าปกติ ที่บ่งบอกว่าคนๆนี้ไม่ได้นอนหลับเพียงพอนัก
อลิสาได้แต่มองคนที่นั่งข้างหลังเธอพลางถอนหายใจยาว ก่อนจะปั้นยิ้มแล้วเอ่ยสดใส
"กร วันนี้พี่น้ำตาลฝากเค้กให้ฉันอีกแล้วนะ สนใจไหม?"
หากเป็นนนทกรจริงๆล่ะก็ ดวงตาเซื่องซึมคู่นั้นจะต้องกลับมาเบิกกว้างมีประกายแวววับอย่างกระตือรือร้นพร้อมตอบรับอย่างไม่ลังเล
"ไม่เป็นไร เมย์ให้นินกินเถอะ"
อลิสาได้แต่ขมวดคิ้วอย่างสงสัยกับปฏิกิริยาที่ผิดคาดเธออย่างมากนั้น
แล้วมองตามร่างของเด็กหนุ่มที่เดินออกจากห้องไปเงียบๆอย่างอดห่วงไม่ได้
เป็นอะไรไปนะ กร......
*******************************
วันพุธ
นนทกรขาดเรียนเป็นครั้งแรก
เป็นหนึ่งในปรากฏการณ์ที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน...........ความสงสัยระคนเป็นห่วงยิ่งทวีมากขึ้นด้วยค่าที่ไม่รู้ว่าคนที่จู่ๆก็หายไปนั้น อาการเป็นตายร้ายดีอย่างไร
ช่วงเรียนคาบบ่ายเรื่องทั้งหมดก็กระจ่าง พร้อมกับการมาถึงของผู้เป็นพี่สาวของกร และครูคมเดช
"พี่สาวของนนทกรเพิ่งมาแจ้งกับทางโรงเรียน ว่านนทกรขอลาป่วย เข้าโรงพยาบาล เนื่องจากพักผ่อนไม่เพียงพอ"
*******************************
นนทกรกำลังเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างห้องพักผู้ป่วยด้วยสายตาว่างเปล่าตอนที่เพียงพิทักษ์เปิดประตูเข้ามา
เด็กหนุ่มหน้าเผือดลงทันทีที่เห็นว่าผู้มาเยือนเป็นใคร
เพียง? ทำไมถึงมาที่นี่ได้? หรือว่า.....
เพียงจะ...รู้แล้ว
ความรู้สึกทั้งหลายประเดประดังเข้ามา จนทำให้เด็กหนุ่มไม่กล้าแม้แต่จะหันไปสบตากับเพื่อนร่วมชั้นตรงๆ
ได้แต่เอ่ยตอบรับแล้วเบือนหน้าหนี
ไม่ใช่ว่าไม่ดีใจที่มีคนมาเยี่ยม
แต่เพราะมีเรื่องที่พยายามเก็บงำเอาไว้
ความเงียบโรยตัวลงบนห้องพักผู้ป่วยจนน่าอึดอัด แล้วเพียงพิทักษ์ก็เป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นมาก่อน
ราวกับหัวใจของเขาโดนกระตุกวูบ
สิ่งที่เขาพยายามหลีกเลี่ยงมาตลอด เป็นจริงขึ้นมาจนได้
ที่พยายามมาตลอด ที่แสร้งทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ที่ทำมาทั้งหมด
เพราะไม่อยากให้ใครต้องเสียเวลามากังวล เพราะไม่อยากจะให้ใครต้องเสียเวลามาเป็นห่วง
เขาไม่รู้จะตอบออกไปว่าอย่างไรได้ สิ่งเดียวที่คิดออกคือ....
ก้มหน้า ไม่พูดไม่จา
"มีอะไรก็บอกมาสิ ฉันเป็นเพื่อนนายนะ"
นนทกรเหลือบมองอีกฝ่ายที่เริ่มมีอาการขุ่นๆปรากฏให้เห็น ก่อนจะรีบหลบสายตากลับไปมองผ้าห่มสีขาวสะอาดตามเดิม แล้วพูดพึมพำออกมาเบาๆ
"ก....ก็....กลัวจะรบกวน"
"รบกวนอะไร ฉันเป็นเพื่อนนายนะเว้ย!"
คำตอบติดน้ำเสียงหงุดหงิดเล็กๆของเพียงพิทักษ์ทำเอาคนได้ยินสะดุ้งตัวน้อยๆ
เกิดรู้สึกสับสนขึ้นในใจ
เพื่อน...
ก็เพราะเป็นเพื่อนนี่แหละ เขาถึงได้......
เพราะไม่อยากให้ต้องเป็นห่วง.....
นนทกรจมดิ่งอยู่ในความคิดของตัวเอง โดยมีเพียงพิทักษ์นั่งมองดูอยู่ใกล้ๆ หวังไว้ในใจว่าคนป่วยจะมีปฏิกิริยาตอบโต้อะไรกลับมาบ้าง
แต่สิ่งที่เขาได้กลับมามีเพียงความเงียบ
"...กร?"
"อ….อือ"
"อย่าเงียบสิ เป็นไรไหมนั่น?"
เป็นอะไรไหม?....งั้นเหรอ
"…………..อ….เอ่อ……ม……ไม่เป็นไร"
"โกหก"
ราวกับอ่านจิตใจของเขาได้อย่างทะลุปรุโปร่ง เพียงพิทักษ์พูดขัดคำแก้ตัวของเขาทันใด
"ป....เปล่า"
ยิ่งเห็นคนตรงหน้ายังพยายามแก้ตัวไม่เลิก เพียงพิทักษ์ก็เริ่มรู้สึกหงุดหงิดมากขึ้นกว่าเดิม
ยิ้มเหยียดออกกว้าง แต่ใบหน้าและแววตากลับแสดงออกตรงกันข้าม
รวมถึงน้ำเสียงที่ขุ่นขึ้นทุกทีๆ
"กร...."
"อะ.....อะไร"
"เป็นอะไรก็บอกกันมาสิ ระบายออกมาก็ได้ จะเก็บเอาไว้ทำไม... หือ?"
คนโดนถามได้แต่เม้มปาก ไม่พูดไม่จา ทั้งกังวล ทั้งกลัว ทั้งไม่กล้าบอก ปะปนกันไป
พลางสัมผัสได้ถึงความรู้สึกคุกรุ่นของอีกฝ่าย จนไม่กล้าเอ่ยปากพูด
"กร?" เสียงของคนยิ้มทั้งๆที่หน้าเครียด ฟังดูห้วนและขุ่นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
นนทกรมองตามเสียงนั้นไปยังคนพูดที่นั่งกอดอก พลางทอดสายตาที่ปราศจากรอยยิ้มมาทางเขา
"ว่าไง?"
บรรยากาศมาคุรอบๆตัวคนที่เคยได้สมญานามว่าแป๊ะยิ้มทำให้เขาต้องตวัดสายตากลับมา
เขาทำเพียงโกรธ........
เพียงพิทักษ์นั่งมองอีกฝ่าย พยายามคาดคั้นให้คนตรงหน้าพูดสิ่งที่อยู่ในใจออกมา
แต่ดูเหมือนความพยายามของเขาจะไม่บังเกิดผลเลยแม้แต่น้อย
รอยยิ้มที่เคยมีหายไปได้พักใหญ่แล้ว
ใบหน้าของเขาตอนนี้เข้าขั้นทะมึนถึงขีดสุด
"นายคิดว่าเพื่อนมีไว้ทำไม กร... ฉันถามจริงๆ"
เพื่อน....งั้นเหรอ?
"ก…..ก็………….."
เอาเข้าจริง..........เขาเองก็.....ไม่รู้เหมือนกัน
แต่ที่รู้ คือเขาต้องพยายาม
ทั้งสองนั่งนิ่งเงียบอยู่อย่างนั้นเนิ่นนานเสียจนนนทกรรู้สึกราวกับมันยาวนานเป็นชั่วโมงๆ
ก่อนที่เพียงจะกระตุกยิ้มอย่างเหลืออด
"ตามใจนาย"
แล้วลุกพรวดพราดขึ้น เดินออกจากห้อง กระแทกประตูปิดดังลั่นอย่างไม่แคร์นางพยาบาล
นนทกรมองการกระทำนั้น ใจหายวาบ ก่อนหยาดน้ำตาที่พยายามกลั้นเอาไว้มานานจะค่อยร่วงผล็อยลงมาอย่างเสียขวัญสุดขีด
เพียงโกรธ
โกรธเรา...มากด้วย
นี่เขาเข้าใกล้สิ่งที่เรียกว่า"เสียเพื่อน"เข้าไปอีกขั้นแล้วหรือเปล่า?
*******************************
สรุปเรื่อง
- กรขาดเรียนหลังจากมาเรียนแบบซึมๆไปสองวัน
- พี่สาวกรมาบอกกับโรงเรียนภายหลังว่าเป็นเพราะช่วยงานศพแม่จนพักผ่อนไม่พอ
- เพียงบุกไปเยี่ยม และพยายามคาดคั้นให้กรยอมพูดออกมา
- แต่กรที่ดื้อใช้ได้ก็ไม่ยอมบอกสักที
- จนเพียงหงิด เดินออกจากห้องไปแบบโมโหจัด
- กรกลัวเสียเพื่อนจัดจนเผลอร้องไห้ออกมา(จนได้)
นนทกร นนทก๊อนนนน!!! โอ๊ยยย เห็นหงอยๆ เงียบๆ แบบนี้แล้วน่าเข้าไปกอดจริงๆ นะคะเนี่ย ก่อนก๊อนเอ๊ย...
เข้ามารับดราม่าต่อไป... ส่วนบทลูกชายผ่านฉลุยค่ะ
ปล. เห็นแววคนจิ้นกระจายเลยแฮะ ฮา
#1 By The.wolF on 2012-01-01 21:45